24 stycznia, 2014 r.

Boże Narodzenie w Diecezji Nellore w Indiach,
czas radości i życzliwości dla wszystkich ludzi na świecie.

Moi Drodzy Przyjaciele i Dobroczyńcy!

Minęło już trochę czasu od ostatniego razu, kiedy podzieliłem się z Państwem wiadomościami 
z Indii. Zachęcany i ponaglany przez pana Krzysztofa Tańczuka, który regularnie namawia mnie do opisywania moich przeżyć, spróbuję opowiedzieć Państwu w kilku słowach, jak obchodziliśmy minione święta Bożego Narodzenia. Wiem, że już trochę jestem spóźniony, proszę o  wybaczenie, ale w natłoku pracy czasami trudno jest zmobilizować się, żeby coś napisać, tym bardziej, że mój dzień bywa długi, ponieważ często wykorzystuję noce na zrobienie tego, co było niewykonalne za dnia z powodu upału. Mam nadzieję, że te kilka słów jeszcze bardziej przybliży Państwu nasze dzieci i życie katolików 
w Indiach. 
	Jak wiemy, katolicy są mniejszością, w Diecezji Nellore stanowiącą jedynie ok. 1,5%, 
a większość (ok. 60%) naszych placówek edukacyjnych działa na terenach wiejskich, gdzie powszechne jest ubóstwo i brak perspektyw na przyszłość. Jednak pomimo trudnych warunków i biedy, ludzie obchodzą Boże Narodzenie bardzo radośnie i z wielkim rozmachem. Każde miejsce jest dekorowane, 
a rozświetlona gwiazda przed domem jest obowiązkowym symbolem nadchodzących świąt. Dla miejscowych ludzi gwiazda ta jest znakiem wskazującym kierunek świetlanej przyszłości, której życzą swoim dzieciom.

	Każda parafia i szkoła przygotowuje przedświąteczne uroczystości dla swoich parafian, uczniów i gości. Co ciekawe, często biorą w nich udział hinduiści i muzułmanie, którzy przychodzą na Msze św. i spotkania na wolnym powietrzu. W Polsce czas świętowania oraz spotkań opłatkowych, jasełkowych, kolędowych i innych nie ogranicza się tylko do trzech dni, 24-26 grudnia, podobnie jest w Indiach. Towarzysząc ks. biskupowi Mosesowi D. Prakasamowi podczas wizyt w diecezjalnych placówkach, przeżyłem wiele pięknych i wzruszających chwil. 
Nasze tegoroczne publiczne obchody Bożego Narodzenia zostałały zorganizowane przez władze Nellore i można śmiało powiedzieć, że były wydarzeniem bez precedensu, szeroko opisywanym 
w lokalnych i krajowych mediach. Żaden induski gubernator stanu ani członek parlamentu normalnie nigdy nie wsparłby otwarcie obchodów katolickiego święta, tym razem jednak było inaczej, ale po kolei...
Zaczęło się wszystko od tego, że w ubiegłym roku lokalny poseł (członek stanowego parlamentu) ciężko zachorował. Był przekonany, że jego dni są policzone i wkrótce będzie musiał opuścić ten świat. Kiedy był w szpitalu w Hyderabad, nasz ksiądz biskup Moses odwiedził go, pocieszał, ofiarował Mszę św. w intencji jego powrotu do zdrowia, podarował mu różaniec i dał obrazek z Panem Jezusem. Poseł był tak zdesperowany, że zaczął modlić się do Jezusa. Wkrótce jego zdrowie bardzo się poprawiło i mógł wrócić do domu. Był tak szczęśliwy, że opuszczając szpital złożył obietnicę uczynienia czegoś dla katolików i innych chrześcijan. Po pewnym czasie wpadł na pomysł, że zorganizuje w mieście Nellore wspólne obchody Bożego Narodzenia dla wszystkich chrześcijan, angażując do tego również lokalne władze. Ze strony katolickiej zaproszono do współpracy w Komitecie Organizacyjnym księdza Josepha Pidatala (dyrektora ekonomicznego Diecezji) i mnie. Przygotowania trwały wiele tygodni, ale warto było dołożyć wszelkich starań, żeby był to naprawdę wyjątkowy dzień, 
a właściwie noc, ponieważ w Indiach wszystko dzieje się po zmierzchu, kiedy temperatura spada litościwie do około 25° C.
	Główna ulica miasta prowadząca do miejsca obchodów Bożego Narodzenia została bogato udekorowana oraz rozświetlona setkami lampek i neonów, na ziemi i okolicznych budynkach, wszędzie były przeróżne kolorowe ozdoby. Na środku placu wzrok przyciągała olbrzymia choinka. 

W centralnym miejscu stanęły trzy duże platformy: na głównej została zbudowana okazała stajenka, na pozostałych było miejsce dla chóru, dla specjalnych gości, przedstawicieli lokalnych władz i kościołów chrześcijańskich, dla zaproszonych księży i pastorów. Spotkanie rozpoczęło się od zapalenia lampek na choince, a potem goście przeszli do głównej platformy. Tego dnia wszyscy stanowili jedną wielką rodzinę, nie było żadnch podziałów i wrogości, ludzie z różnych grup społecznych i różnych wyznań okazywali sobie gesty przyjaźni, padło wiele dobrych słów i publicznie wyrażano wolę przyszłej współpracy  dla dobra lokalnej wspólnoty. Ponad 10.000 ludzi wzięło udział w tym pamiętnym wydarzeniu, po raz pierwszy w historii miasta...
	Kolejnej nocy świętowaliśmy w parafii katedralnej, od godz. 20.00 do północy. Każda grupa parafialna oraz lokalna szkoła przygotowała przedstawienia. Taniec modlitewny, komedia, kolejny taniec, jasełka i znowu taniec... wszyscy śmiali się i cieszyli, radośnie razem spędzali czas, zapominali 
o swoich problemach i potrzebach. W następnych dniach odwiedziliśmy jeszcze kilka szkół i naszą lokalną kongregację, Zgromadzenie Sióstr Dzieciątka Jezus. Wszędzie były tańce i przedstawienia teatralne oraz obowiązkowe ciasto, które kroiłem wspólnie z księdzem biskupem i dziećmi.
I tak powoli dotrwaliśmy do dnia, którego wszyscy niecierpliwie oczekiwali, do Wigilii Bożego Narodzenia. Uroczysta pasterka rozpoczęła się o godzinie 23.00 i trwała do godz. 2.00. Po Mszy św., 
w ciemnościach, ksiądz biskup przyniósł Dzieciątko Jezus do żłóbka, który stał na zewnątrz katedry. Potem znów jedlismy ciasto i pilismy herbatę z mieszkańcami parafii. I były prezenty, które również tutaj są piękną tradycją, ale trochę inaczej niż u nas, żadnych zabawek i tym podobnych rzeczy... dzieci czekały, żeby dostać w prezencie nowe ubranie. A pierwszy dzień świąt był dniem ulicznej procesji. Przygotowano figurę Jezusa, udekorowano ją i uroczyście przeniesiono ulicami. Tysiące ludzi przyszło, żeby dołączyć do tej wyjątkowej uroczystości. Ludzie podawali sobie dzieci, żeby dotknąć nimi figurki Jezusa, podchodzili do księży i prosili o błogosławieństwo, hindusi, muzułmanie, wszyscy, bez względu na wyznanie. Odpalano petardy i sztuczne ognie.

Nigdy nie zapomnę tych świąt. Było to już moje kolejne Boże Narodzenie w Indiach, ale każde jest inne, pełne wiary i miłości, zrozumienia i wybaczenia. Mam nadzieję, że chociaż trochę udało mi się przybliżyć Państwu naszą indyjską wspólnotę, która dzięki Państwa wsparciu i dobremu sercu z ufnością patrzy na świąteczną gwiazdę, symbol lepszej przyszłości swych dzieci.

Dziękuję Państwu za wszelkie okazane nam dobro i serdecznie pozdrawiam, 

Tomasz Zawierta